Geheime Gemeentetuin: Roken in Rotterdam als Politiek Privilege

Liever een politicus die uit eigenbelang honden in het stadhuis toestaat dan een die op het stadhuis rookt. Beroepsverbod voor beiden nog beter.

Nog even over het nieuws van 2019 dat roken moet kunnen. Zonder nicotine durven Rotterdamse gemeenteraadsleden blijkbaar niet met elkaar te praten. Komt er een kleuter langs, draaien ze zich wel even om. Moet de kleine wel zijn adem inhouden.

Dit rondje regentenrampen begint in april 2018 in de Hofstad. “500.000 Hagenaars zijn fout. Ik ben de [ongekozen] burgemeester en dus de baas. Vanaf nu mogen honden wel naar binnen. Dit is mijn stadhuis. Mijn! Kom Harley.”

Gek hé, dat burgemeester Krikke nooit een band smeedt met haar bevolking, ook al is dat hondenasiel op het stadhuis maar een “proef.” Misschien dat ze niet het innerlijke vuur bezat, wie weet?

Keer op keer verbaas ik me over politici die het voorbeeld moeten geven maar zo ongeschikt zijn dat ze de regels meteen veranderen als het even niet uitkomt. Ooit van voorbeeldfunctie gehoord? Leiderschap iemand?

Pauline Krikke wordt na 2.5 jaar afgevoerd als burgemeester van Den Haag. Krikke is eerder burgemeester van Arnhem. Nooit begrepen waarom je eerste burgers kunt verplaatsen als damstenen.

Onbegrijpelijk maar waar. Vreugdevuren zijn leuk, zelfs als ze levensgevaarlijk zijn. Vuurwerk moet ondertussen zo snel mogelijk verboden worden. Hakkelen dat er een verschil is tussen toestemming en vergunning en je dus juridisch correct handelt, is triest. Zeker als de onderliggende reden voor de 31-december fikkies angst voor relletjes is. Een klassiek geval van bestuurlijk en politiek risico’s afschuiven op de buurt. Zou je zo’n vreugdevuur ook “gedogen” als jouw kinderen ernaast slapen? Zoiets heet een elitaire loterij zonder nieten. Alle burgers hebben evenveel recht op veiligheid. Alleen al om die reden had Krikke veel eerder moeten vertrekken.

Bij haar tijdelijke opvolger, Johan Remkes, zullen de regels wel gehandhaafd worden. Hij mag niet roken op zijn werkkamer, geen uitzonderingen. Logisch, want dan overtreed je de wet.

Terug naar Rotterdam. Op dierendag schrijft het Algemeen Dagblad over rokende politici op het stadhuis. “Peukie in de stadhuistuin is de smeerolie in het politieke raderwerk, maar binnenkort misschien verleden tijd.” Het artikel geeft een kristalheldere inkijk hoe het algemeen belang omslaat naar eigen belang als het politici zo uitkomt.

Ondertussen vuurt Rotterdam ronkende nieuwsberichten af en maakt plek op de website. Rotterdam wordt rookvrij.

“Veel mensen die roken worden daar uiteindelijk ziek van. [Wedden dat er meer mensen doodziek zijn van oneerlijke politici?] In Nederland sterven jaarlijks 20.000 mensen aan de gevolgen van roken en meeroken. In Rotterdam wordt meer gerookt dan het landelijk gemiddelde.” [Maar onder het gemiddelde als we de politiek afschaffen?]

Vervolgens reutelt de website nog wat over meeroken, da’s niet goed en rookvrije generatie, wel goed. Scholen en ziekenhuizen worden rookvrij, maar niet de binnentuin van het stadhuis. De kranten staan ondertussen bol van berichten over hoe gevaarlijk vapen is, maar onder het raam van je collega mag je nog roken, het is tenslotte een kantoortuin.

Robert Simons is nestor van de gemeenteraad – hij vertegenwoordigt daar, ironie, oh ironie leefbaar Rotterdam – en nicotine-terrorist. Hij spuugt op de niet-roken-in-de-binnentuin-van-het-stadhuis motie. Het woord spugen komt niet van mij, maar uit de krant. Dat geeft nog maar eens aan hoe sterk de minachting is voor een bestuurder die prut praat omdat het hem persoonlijk voordeel oplevert, chapeau Algemeen Dagblad.

“Onzin. Nergens voor nodig.’’ Als er kinderen voorbij komen banjeren, dan draait hij zich wel even om. ,,Als mijn eigen kinderen van een schoolreisje thuiskomen heb ik ze echt nog nooit horen zeggen ‘ik zag iemand roken’, die letten op heel andere dingen zo’n dag.’’”

Laten we even vergeten dat je met zo’n halfgaar argument het politieke debat niet wint en naar het huis van vader Rob fietsen. Je kunt ’s avonds ook een paar sigaretten minder roken in de tuin en wat meer naar je kinderen luisteren, papa. Je rookt thuis toch wel buiten hé?

Ga je op schoolreisje naar het stadhuis om onze democratie van dichtbij in actie te zien, krijg je een gratis les in de beperkingen van de democratie. Gek hé, dat scholen worstelen met de invulling van de burgerschapslessen. Oh wacht, daar wordt ook met twee maten gemeten. Die bladzijde waarop staat “heb uw naaste lief” scheurt minister Slob (Christenunie) vast uit zijn bijbel voor hij zijn hetze tegen het islamitische Haga college begint.

Zoals gewoonlijk zoeken politici de definitie op het scherpst van de snede. Kan ik ook. Een kantoor is een kantoor, zelfs als het een tuin is. Vandaar kantoortuin. Daarnaast met het broeikaseffect werken we over vijf jaar allemaal buiten. Ontken het maar niet.

Waar is burgemeester Aboutaleb als je hem nodig hebt? De man die letterlijk alles verbiedt, honden, haloween en demonstraties,  is ineens wel erg stil. Tijd voor de gekozen burgemeester.

Na-ijlend

De vreugdevuren in Scheveningen werden gedoogd. Nu wil iemand een gedooghoekje voor rokers in de de binnentuin van het Rotterdamse gemeentehuis. Als de overheid iets moet gedogen is het wel 14-jarige kinderen ’s avonds op een schommel te laten zitten. Waarschijnlijk werken politici als BOA (bijzonder opsporingambtenaar en dus geen echte agent) voor ze in de politiek terecht komen. Daarom dus de terreur van holle bolle staatsgijs die zich volvreet.

Kopfoto gemaakt door Mathew MacQuarrie, gevonden on Unsplash en Micheile Henderson @micheile010 // Visual Stories [nl], gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Slimme Deurbellen Zijn Stom

De overheid is soms net een kleuter die je best een lollie kunt geven zodat ze stil zijn. Kunnen de grote mensen rustig de echte problemen oplossen.

Ring, ring, wie is daar? Ik, zegt de gemene boef en jij kunt lekker niks doen omdat je op vakantie bent.

Blijkt dat het boevenbezoek van origine meesterhacker is. Je huidige locatie is middels je IP-adres ook bekend. Zo weet hij/zij dat je ver weg aan een cocktail lurkt. De enige film die Hollywood niet in een nieuw jasje kan stoppen is “Home Alone” dankzij de “slimme deurbel.” Bedankt voor de kapitaalvernietiging Silicon Valley, maar wel goed gedaan. Ik ben zo klaar met die re-boots.

Soms droomt Gert-Jan er wel eens van dat hij miljardair is. Met al dat geld kan hij heel stoute dingen doen en daar leeft GJ voor. Oud-topman van Google, Eric Schmidt zei ooit: “privacy is dood, wen er maar aan.” Als je stinkend rijk bent, bestaat privacy nog steeds. Maar wat wanneer ik als milgjardair 100 miljoen uitloof om ieder detail van het privéleven van die ene meneer Schmidt op te graven? Komt de Bobo dan tot voortschrijdend inzicht, of gaat hij huilen? Waarschijnlijk allebei. Stort uw bijdrage op giro 666.666.666.

Eind 2017 en het begin van kabinet Rutte III. Om alle poppetjes een plaats aan tafel te geven worden de ministeries opnieuw herschikt. Vervolgens voert – op een [financieel] sobere manier – een eenzame ambtenaar van het ministerie van Economische Zaken en Klimaat alle enveloppen waarop nog Economische Zaken staat door de printer om de woorden ‘en Klimaat’ erbij te drukken. Nergens voor nodig, niet sober en nog slecht voor het klimaat ook. Sinds die dag heet het Ministerie van Justitie trouwens het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Nu word het link en van schrik verstopt gestoorde crimineel Radouan Taghi zich in Dubai. Alsof.

Datzelfde Ministerie van JenV – hé Mien waar blijft de JenV, euh Jus bij mijn aardappelen? – grossiert in maffe ideeen. En dan bedoel ik niet alleen het voorrecht dat snelrecht heet. Gedachten zijn vrij, maar als je een kleuter geen doosje lucifers geeft, algemeen belang enzo, moet je het Ministerie van Jus geen budget geven. Gaan ze rare dingen van doen. En dat blijkt als Jus anderhalve ton vrijmaakt voor slimme deurbellen met bewegend beeld die alles doorfluisteren aan vreemde mogendheden.

Weet je wat veilig is? Overal camera’s die continue aan staan. Zeker nog nooit Opsporing Gezocht gezien? Theedoek van twee kwartjes – wel contant afrekenen – en de camera heeft geen idee. “Personen van gemiddeld postuur. M/V. Neem contact op als u wat weet.” Vind je dat stukkie stof een beetje moeilijk ademen, gewoon een spuitbus verf. Contant betaald is wederom best. Wel je berovers-theedoek pas afdoen als die nare chemische geur verdwenen is. Staat in de ARBO-wetgeving voor rabiaat-realistische roofovervallers ofzo. Dit is tenslotte Nederland.

Nee, techniek lost ieder probleem op, lekker alles verbinden. Social media 0.0 heet de automobiel in de achteruitkijkspiegel. Lekker tuffen naar die verre familie en de band aanhalen met Truus en Theo. Ach gossie, blijkt toch ineens dat jouw lieve tufmobiel met de kinderen op de achterbank een ons C02 per kilometer uitpoept. Moet kunnen [op dag een]. Tegenwoordig kun je de tuftuf-club vaarwel zeggen als het gaat over verantwoord in contact blijven met verre verwanten. Gelukkig is er nu Facebook. Kost geen druif, in essentie niet meer dan een berg ontoegankelijke enen en nullen met wat dreuzeldingetjes over jou. In de toekomst zal blijken dat de prijs hoger is dan je ooit kon vermoeden. Waarom anders zegt Facebook-baas Mark Zuckerberg dat zijn kinderen niet aan het gif der sociale media mogen likken? Mark Z. is nogal een keiharde kneuter en was toevallig op de juiste plek op het juiste moment toen Facebook geboren werd. Wedden dat de liefde voor hun kroost van zijn vrouw afkomt? Niet omdat ze arts is, maar omdat ze moeder met voorkennis is. Privacy is dus wel degelijk kostbaar. Zoals ik al eerder schreef, wil je gezond blijven, zoek je best een vrouwelijke huisarts.

Omdat privacy geen prijs kent en de illusie van veiligheid dankzij de moderne techniek een koopje schijnt, loopt er een pilot [proefproject] in Den Haag. Laat nou net het Ministerie van Jus met dat veiligheidsdingetje in haar [Vrouwe Justitia is technisch gesproken een dame] maag zitten. Kopen we toch gewoon Amerikaans deurbelcamera’s, made in China. Hartstikke veilig. En we laten zien dat we veiligheid serieus nemen. Anders verliest onze veiligheidspropaganda het van het echte fake news. Gelukkig is het nu tijd voor de vrijdagmiddagborrel. En nee de persvoorlichter doet geen uitspraken of de medewerkers na het nuttigen van minimaal de relevante hoeveelheid alcohol per taxi naar huis zijn vervoerd. “Vanwege de privacy der betrokkenen.” Moet je geen Uber bestellen. Burp.

Wordt ge-her-ver-doorvervolgd (Hahaha)

Na-ijlend:
Ik ben zo benieuwd naar de officiele propaganda waarom Nederland wel of geen Chinese hardware voor het komende 5G GSM netwerk moet kopen. Misschien een volksraadpleging. Oh nee, die zijn door D66 [Democraten ’66] in 2018 afgeschaft zodat het gepeupel niet in de war kan raken. Het laatste wat “democratisch gekozen” bestuurders willen is raadplegend advies. Het volk zou zo maar eens verstandiger kunnen zijn dan de pluche pruttelaars.

Kopfoto gemaakt door Matthew Henry, gevonden op Unsplash

Albert Heijn Heeft Geen Boze Boeren Nodig Voor Lege Schappen

Wat hebben supermarkten Jumbo en Albert Heijn gemeen behalve dat ze alletwee hier op het pleintje zitten? Geel en Blauw zijn dol op domme plannetjes zoals personeel pesten en (boeren)intimidatie. En ondertussen maar klagen over de omzet.

Een lokale Jumbo ondernemer wil personeel zelf boodschappen laten betalen van de vierde wachtende in rij. Als ze betrapt worden, huilt het echtpaar dikke tranen. Niet omdat ze “worden afgemaakt” en zich net Marco van Basten voelen, maar omdat ze gesnapt zijn bij het intimideren van hun “team”. Regel een, het altijd de schuld van het personeel, niet de chef. Toch vermoed ik dat met beter management de rijen aan de kassa korter worden.

“Heeft u ook eenheidsworst?”

Ook Albert Heijn is niet echt dol op haar personeel. De Zaanse supermarkt loopt een blauwtje als ze haar “mensen met misschien wel de belangrijkste baan van Nederland” in ondergoed door de (eenheids)worstmachine wil halen. Medewerkers moeten als proef een foto van zichzelf in ondergoed opsturen zodat ze een lekker strak nieuw werkuniform aangemeten kunnen krijgen.

Hoeveel alarmbellen kun je tegelijk laten afgaan? Je zult maar een medische conditie hebben die je niet aan je baas wil en hoeft mee te delen. Wat gebeurt er als de computer waarop de foto’s staan, gehackt worden om nog maar niet te denken aan die supermarktmanager die vervolgens vooral jonge meisjes in dienst neemt die er “zo goed uitzien in dat strakke (lees sexy = commercieel) uniform. En dan heb ik het nog niet eens over die jongen van 15 die zich door zijn moeder in zijn onderbroek moet laten fotograferen voor een baantje van 4.68 euro per uur, exclusief vakantiegeld.

Briljant. Een display plaatsen voor de gesneden vleeswaren. Kunnen die vervelende klanten in ieder geval niet de hele koeling leeggraaien want dat ziet er niet uit.

Dan “ontdekt” het hoofdkantoor in Zaandam dat het een lokale actie is die niet mag. Wedden dat het management ter plaatse direct haar zelfverzonnen scansoftware retour stuurt aan de landelijke Albert Heijn kleermaker in Zaandam? Als goedmakertje wordt het filaal de eerste die de spaarzegels voor de nieuwe Pinokkio-actie mag uitreiken.

Begin dit jaar treedt een nieuwe directeur aan bij Albert Heijn. Marit van Egmond zet vanaf dag een in op omzetverhoging. Dat zegt op zich niet zoveel, je kunt beter kijken naar marktaandeel. In goede economische tijden groeit de omzet toch als kool.

Op zo’n manier is het niet gek dat Albert Heijn nooit de beste in groente en fruit wordt.

Toch blijkt het allemaal nog niet zo makkelijk. Volgens Distrifood staat het marktaandeel nog steeds onder druk. Dat is bijzonder omdat AH bijna de helft groter is dan haar naaste concurrent Jumbo en dat voordeel in keiharde winst moet kunnen omzetten, maar nee dus.

Een en een is twee. Eergisteren schreef Distrifood hoe supermarktketen Emté direct na overname door Coop en Jumbo een brutomarge draait die ‘procentpunten’ lager lag dan voorheen. De kopers beschuldigen Emte van fraude en gaan naar de rechter. Voormalig eigenaar Sligro slaat terug door te zeggen dat het de kopers te doen is om de inkoopvoorwaarden van Sligro, gevoelige bedrijfsinformatie.

Gert-Jan schrikt zo van het gebrek aan vitaminen dat de foto onscherp is.

Wie het weet mag het zeggen, totdat ik een commentaar bij het artikel lees van een gepensioneerde marketeer die het opvalt dat zijn tot Jumbo of AH omgebouwde Emte minder klanten trekt. Een tweede reactie trekt dezelfde conclusie. [1]

Terug naar de intimidatie. Albert Heijn en vrienden, vertegenwoordigd in het Centraal Bureau Levensmiddelen, klinkt lekker neutraal, zijn geschrokken van de aankondiging dat boeren volgende week supermarkten of distributiecentra gaan blokkeren. Een duur advocatenkantoor aan de Amsterdamse Apollolaan verstuurt een blafbrief aan actiegroep Farmers Defence Force (FDF). “Waag het niet!” “Duidelijkheid, vandaag voor tien uur (want wij hebben machtige advocaten en jullie niet).”

Voor de bonus hoef je ook niet echt naar Albert Heijn.

Die hondse behandeling levert de boeren gelukkig wat punten op. Punten die ze hard nodig hebben na het kiezen van de naam Farmers Defence Force. Nederlandse boeren met een Engeltalige clubnaam, boeren zijn duidelijk niet goed in het marketinggevecht. Anders hadden ze wel teruggeslagen met de vraag: “wat hebben jullie met Zwarte Piet gedaan?” Om vervolgens uit te leggen dat boeren niet voor of tegen Zwarte Piet of roetveegpiet zijn maar tegen laffe supermarkten die ons erfgoed om zeep helpen door Piet stiekum via de achterdeur af te voeren.

Albert Heijn heeft overigens de boeren niet nodig voor lege schappen. Na het lezen van het artikel in Distrifood ga ik avondeten kopen bij mijn lokale Albert Heijn (#1054). Het is dinsdag 10 december, vijf uur ’s middags en de schappen zijn zoals gewoonlijk halfleeg. Standaard. Ik heb een paar foto’s gemaakt op plekken waar niet teveel mensen staan. Die rechtzaak tegen de boerendreiging is er alleen maar zodat het management beleggers kan vertellen dat ze hun handen in onschuld wassen, euh zo onschuldig zijn als een pasgeboren lammetje. Oeps, haal ik pasen en kerstmis toch bijna door elkaar.

De eeuwige klassieker die je ook bij andere supermarkten aantreft. Maar Albert Heijn maakt het wel erg bont. Met een beetje Feng Shui bij het indelen van de winkel ziet het er een stuk minder armoedig uit.

Persoonlijk hoop ik dat de blokkades van de boeren zo effectief zijn dat alle supermarkten op kerstavond om vier uur leeg zijn en dat blijven tot derde kerstdag. Kunnen ze net zo goed sluiten. Wat een kerstgedachte.

Kopfoto: Tien december 2019, het is dinsdagmiddag vijf uur en mijn lokale Albert Heijn grossiert in lege schappen.

 

Voetnoot

  1. De desbetreffende commentaren bij het artikel zijn inmiddels verdwenen. Mogelijke redenen zijn dat de commentatoren ze zelf weggehaald hebben, er een software probleem is of dat de opmerkingen door Distrifood verwijderd zijn. Hetzelfde is mij een keer bij Distrifood overkomen toen ik een commentaar achterliet waarin ik vroeg hoe een franchiser gedwongen kan worden om over te gaan naar een andere formule die de franchiser zelf niet wil. Twee dagen later was het weg.

De Krokodillentranen van Taylor Swift

Geen fan van de wereldkampioen schijnheilig uitmelken

Natuurlijk is het vervelend voor mevrouw Swift dat ze maar 300 miljoen in plaats van 300 miljard bezit. Aan de andere kant is Taylor ook een commercieel kreng eerste klas en dus blijkbaar niet meer waard.

Taylor Alison Swift bliept voor het eerst op mijn radar als ze van leer trekt tegen streaming services in 2014. Per keer dat je liedje gespeeld wordt ontvangen artiesten tussen $0.006 and $0.0084. Dat vindt Swift te weinig omdat muziek kunst is.

Niet de slimste zet als vervolgens een fotograaf onthult hoe Swift wurgcontracten gebruikt om de rechten van concertfoto’s in handen te krijgen. Waarschijnlijk beschouwt mevrouw fotografie als een lagere vorm van expressie. Het kan ook een gevalletje makkelijk geld zijn.

In de afdeling snel-geld-is-mijn-geld heeft mevrouw Swift twee jaar later een nieuw plan. Om verkopers van concertkaartjes op de zwarte markt te slim af te zijn, komt de zangeres met een systeem om ervoor te zorgen dat de kaartjes bij de echte fans terechtkomen. Dat mag wat kosten, het geld komt toch uit de zakken van haar slaafse volgers.

Hoe meer geld je aan Taylor Swift prullaria besteed – 13 keer het volgende album (15 dollar) voorbestellen (27 dollar extra) telt ook – hoe hoger je kansen. Ben je een meisje van 12 met te weinig zakgeld, kun je jezelf hersenspoelen door non-stop naar videoclips van Amerika’s favoriete zangeres te kijken. Levert kaartkoop kanspunten op, net zo nutteloos als airmiles. Ondertussen verklein je de kloof niet met de mensen met geld of een butler die zich namens jou laat hersenspoelen.

Beroemde artiesten krijgen vaak meer dan de som van de officiele toegangsprijzen van de kaartjes. Dan heb je als concertorganisator een gat in je begroting. Geen zorgen, je verkoopt gewoon de beste kaarten op de zwarte markt voor tig keer de prijs die erop gedrukt staat. Artiesten weten hoe het werkt en spelen het spel mee. Een mooie manier om hun handen in onschuld te wassen.

Anno 2019 is de ruzie met Spotify en Apple bijgelegd en mogen de fotografen de rechten op hun werk een beetje houden, maar Taylor heeft weer wat te zeuren. Op haar 15e verkoopt ze de rechten voor haar eerste zes albums.

Iedere artiest moet die afweging maken, geef ik mijn rechten op voor de voordelen van een muzieklabel of probeer ik op eigen kracht door te breken. Achteraf lijkt zo’n deal oneerlijk als je succesvol bent, maar slechts een klein gedeelte van beginnende artiesten wordt uiteindelijk succesvol.

Artiesten krijgen als ze tekenen ook vaak een financieel voorschot, dat ze terugbetalen uit hun muziekverkopen. Is een artiest een flop, dan betalen ze niet terug. Artiesten die wel succesvol zijn betalen daardoor mee aan hun minder gelukkige collega’s

Onlangs liep het platencontract van Swift af en haar maatschappij bood haar de mogelijkheid om de rechten voor haar oude muziek te kopen als ze bij zou tekenen. Dat wil Swift niet en nadat de zangeres elders tekent, verkoopt haar oude maatschappij de rechten aan derden.

Swift boos, beschuldigingen over en weer waarbij Swift claimt dat ze niet de kans heeft gekregen om haar eigen muziek terug te kopen. Via sociale media hitst ze haar volgers succesvol op. Dat gaat ver. Fans publiceren vermeende adressen en telefoonnummers van “de vijand”.

Ondertussen moet dat meisje van twaalf die braaf 13 keer per dag al haar videoclips luistert, nu ook berichten op Instagram achterlaten hoe gemeen ze het vindt dat de muziek van Taylor Swift niet van Taylor is. Daar gaat haar laatste kans op een halfuurtje huiswerk per dag – en haar toekomst. Ze moet onbetaald aan de slag voor Taylor Swift.

Het is onwaarschijnlijk dat Swift haar muziekrechten niet kan terugkopen. Waarschijnlijk is de zangeres te gierig. Bied je meer dan de concurrent, zijn ze voor jou. Met haar rijkdom kan ze de beste juristen en financieel adviseurs betalen. Moet je wel genoeg bieden. Tenzij Amerika’s lieveling ook op adviseurs heeft bezuinigd natuurlijk.

Komt een influencer op Bali. “Ik en mijn drie vrienden willen een week gratis in jouw tropische hut logeren. In ruil daarvoor zet ik drie wervende foto’s op mijn Instagram. Vijf als we ook gratis mogen eten en drinken. Ik heb wel 10.000 volgers.”

Je zou zeggen dat Swift in een klassieke influencersvalkuil is getrapt, een grote weliswaar. De waarheid is triester. Op haar 15e gelooft Taylor niet in zichzelf en tekent een contract. De platenmaatschappij ziet meer in haar dan de zangeres in zichzelf. Een half leven later herhaalt de geschiedenis zich. Weer schat een platenmaatschappij haar talent hoger in dan de zangeres zelf en betaalt meer voor haar oude albums. Ach het levert Taylor Swift in ieder geval [gratis] inspiratie op voor haar volgende album. Kassa!

Kopfoto gemaakt door Spencer Imbrock, gevonden op Unsplash.

 

Alle links zijn in het Engels:
  • Taylor Swift dispute highlights music perils for private equity, Financial Times, 24 november, 2019. (€)
  • How Taylor Swift Dragged Private Equity Into Her Fight Over Music Rights, The New York Times, 24 november, 2019. (€)
  • Taylor Swift Says She Will Rerecord Her Old Music. Here’s How. The New York Times, 22 augustus 2019 (€)
  • Breaking down the legal terms in Taylor Swift’s music ownership dispute, Entertainment Weekly, 15 november 2019.
  • Why You Can’t Get a Ticket to the NBA Finals, The Ringer, 03 juli 2016.
  • Taylor Swift relaxes photography contracts after media outcry. The Guardian, 22 juli 2015.
  • Taylor Swift’s Marketing Machine: Brand and Marketing Lessons from Reputation, Christopher Ming Blog, 31 december 2017.
  • Prince’s first manager: The Taylor Swift licensing dispute is ‘almost funny’, Yahoo Finance, 30 november 2019.
  • Untangling the Incredibly Complicated Taylor Swift–Scooter Braun Feud, The Cut, 22 november 2019.
  • Taylor Swift vs. Scooter Braun and Scott Borchetta, Explained, Vulture, 22 november 2019.
  • What I Would Have Told The 15 Year Old Taylor Swift At The Negotiation Table, Paige Hulse Law, gevonden 07 december 2019.
  • Why Owning Your Master Recordings Means Everything, AWAL, 19 september 2018.
  • The Ins & Outs of Signing a Record Deal, AWAL, 09 mei 2019.
  • Taylor Swift Is Waging Reputational Warfare, The Atlantic, 18 november 2019.

Dumbo en Hema: Olifant Werkt Samen met Kat in Zak

albert Heijn besluit niet te hamsteren.

Jumbo en Hema kondigen hun samenwerking groots aan. De olifanten pompen maar liefst 100 miljoen in het platzakke Hema. LaPlace, maar dan erger.

Albert Heijn is de supermarkt die het niet helemaal begrijpt. Neem de manager die keer op keer gezellig staat te roken in de ingang als moeder met kroost het avondeten komt inslaan. En dan heb ik het nog niet eens over de schappen die minimaal 2,20 meter hoog zijn.

Jumbo is de supermarkt die het helemaal niet begrijpt. Best leuk dat LaPlace restaurant uit de failliete boedel van V&D kopen, maar als je daardoor vervolgens je gewone croissantjes vierkant afbakt – anders zien de kassamedewerkers het verschil niet met de twee keer zo dure premium LaPlace deegdingen – begrijp je niet hoe het werkt. Met Max Verstappen en racende bolides red je het ook niet. Zelfs mijn broer, racefanaat eersteklas, haalt zijn schouders voor op gratis racekaartjes.

Gelukkig heeft de familie Van Eerd een nieuw plan. Een beetje Jumbo, een beetje LaPlace en een beetje Hema. Zo nieuwsgierig hoe Heel Holland Bakt Tompoucen zal aflopen. Wint het Hollandse Eenheidsprijzen Magazijn of gaan de rakkers van LaPlace er met de winst vandoor? Indien onbeslist worden er croissantjes gebakken. Ik kan je nu al voorspellen, dat loopt niet mals af voor Jumbo.

Een premium merk is een product waar je meer voor hetzelfde betaalt omdat de naam je status of een gelukzalig gevoel geeft. Denk aan een t-shirt met een dinosaurus, onderwater-hockier of mislukte schuine streep. In Nederland is Hema een winkel die voor lage prijzen staat. Gelukkig is er niks Hollandser dan expansie in den vreemde en inmiddels waant Hema zich premium in het buitenland. Zelfs in Abu Dhabi staan ze in de rij voor de nieuwe “Hamya” [lokale uitspraak]. Laat ik nou net denken dat een hamya een mislukt badhuis is. De rookworst wordt overigens thuisgelaten.

Op datzelfde thuisfront geeft Hema inmiddels beetje bij beetje de pijp aan Maarten. Alle winkeliers die de onderkant van de markt met lage prijzen bedienen leggen het af tegen Action. In de denkbeeldige Whatsapp groep “Moeders van Nederland” wordt driftig heen en weer geseind welke geinige kadootjes van een euro ze voor het volgende kinderfeestje hebben gescoord. Een luisterend oor is niet hetzelfde als succes, ooit zal Hema dat begrijpen. Tot die tijd rusten ze een paar tafels met prullaria van twee, drie of vier euro uit. Gek hé dat er niemand op afkomt.

Wedden dat superinvesteerder Marcel Boekhoorn op het hoofdkantoor van Hema verzucht “wie houdt er nog van ons?” Daarvoor moet je naar de beunhazen uit Brabant. Jumbo is een familiebedrijf dat al lang bestaat maar nog steeds niet de slimste is. Dan doel ik niet op de aankoop van LaPlace maar op dat zinnetje van de officiele website. ” Het familiebedrijf uit Veghel is ontstaan uit een groothandel in koloniale waren,” Herinnert u zich historicus Jan Peter Balkenende, de man die acht jaar lang premier van Nederland was? Tien jaar na zijn beroemde uitspraak over de VOC-mentaliteit, heeft de ware koopmansgeest hem nog steeds niet bevlogen. Hij staat er nog steeds achter. Ach, JP doet ook iets met het milieu. De keiharde les: vertrouw nooit iemand met een dubbele voornaam. [Deze onbetaalbare waarschuwing wordt u kosteloos aangeboden door gert-jan.org, graag gedaan.]

 kleurrijke historie Jumbo bestaat al meer dan 95 jaar. Het familiebedrijf uit Veghel is ontstaan uit een groothandel in koloniale waren, in 1921

En wat vindt Jumbo van Zwarte Piet? Kleurrijk? Geschiedenis? Te koop? Wie zal het zeggen. (Afbeelding: website Jumbo)

Met de familie Van Eerd is iets soortgelijks aan de hand. In plaats van zelf te vernieuwen is het kopen en kopieren. Het winkelcentrum hier om de hoek wordt vernieuwd. De Jumbo supermarkt is al uitgebreid. Wat Albert Heijn kan, kunnen wij ook, denken ze in Veghel. Van acht naar drie kassa’s plus anderhalve zelfscan balie. Dat halfje komt omdat het tevens de service balie is. Terwijl bij AH mensen en masse de zelfscanner gebruiken, durft niemand bij Jumbo het ding aan te raken. Om de hoek zit een Smurfensupermarkt de helft zo groot met acht zelfscan stations. Plus vier kassa’s. Voor beiden moet je in de rij staan. Niet bij Jumbo, daar staat iedereen in een relatief mager lijntje om af te rekenen. Heeft niks te maken met “vier in de rij, kassa erbij.” Alle Jumbo supermarkten hebben bordjes met “deze kassa is alvast kapot en telt niet mee voor wie van de vier. [En anders zetten we de slager achter de kassa.]” Winkelen wordt alsmaar lastiger. Je durft je kinderen niet mee te nemen naar Albert Heijn vanwege de kankerverwekkende dampen maar ook niet naar de Jumbo aan de overkant van het winkelcentrum waar ze leren dat oneerlijke omzet ook omzet is. Of is dat die Hollandse koopmansgeest? Overigens heeft de lokale Jumbo haar ongelijk al half bekend. Inmiddels hebben ze vier kassa’s (plus anderhalf scanstation).

Een van de mooiste definities van het ondernemersschap is beperkte, beheersbare risico’s nemen. Met het vloeroppervlak van de gemiddelde Jumbo zit het wel snor. Desondanks stelt het assortiment teleur. Gelukkig is daar een oplossing voor. Binnenkort ronken naast de niet-vierkante LaPlace croissants, keurig gekromde Hema rookworsten. De kranten zijn lyrisch met groteske woorden als klap voor Albert Heijn. Dat valt nog te bezien.

Ondanks mijn kritiek op Jumbo is de supermarkt winstgevend. Dat kun je van Hema niet zeggen. Gelukkig zijn er genoeg HBO opleidingen die zichzelf gepromoveerd hebben tot eche universiteit want Kitty Koelemeijer, hoogleraar marketing van Business Universiteit Nijenrode vertelt de Telegraaf dat het een slimme deal is.

Als controller zou ik graag in de cijfers van Jumbo neuzen, maar helaas. Tot die tijd poneer ik de stelling dat het kopen van de naam LaPlace een kat in de zak voor de gele supermarkt is. De afgelopen jaren zijn de ondernemers uit het Brabantse [auw] Veghel constant ingehaald door zowel dure als goedkope concurrentie. Albert Heijn heeft de maaltijdsalades populair gemaakt, net als de magnetronhap. Tegenwoordig staan er rond ontbijt, lunch en zo-in-de-auto-bijna-thuis tijd rijen voor de verse broodjes en croissants van Lidl. In 1993 is dinosaurussenfilm “Jurassic Park” een wereld hit en een kwart eeuw later vechten kleine kinderen om plaatjes van prehistorische dieren onder het blauwe Smurfendak. Ondertussen denkt Jumbo meer omzet te kunnen genereren met minder kassa’s. Freudiaans avant la lettre.

Hema’s op toplocaties kosten een bak geld aan huur – en veranderen in Jumbo’s. Succes daarmee. Normaal gesproken zijn de marges in de detailhandel flinterdun. En dat is voor je denkt aan wegblijvende klanten die vijf euro per uur (of een gedeelte daarvan) parkeergeld weigeren te betalen voor een halfje bruin. Overigens ook uitverkocht aan het einde van de middag.

Het echte verhaal is dat het ondernemersbloed lang geleden uitgestorven is bij Jumbo. Ondertussen is Hema wanhopig op jacht naar geld. Als de winkelketens nog op zoek zijn naar rare combinaties, hebben jullie ooit gedacht aan een broodje glutenvrije-biohagelslag – rauwe [beter tentakelen] inktvis? Oer-Hollands en met LaPlace roomboter natuurlijk. Hup dat is weer twee euro extra, als iemand het koopt. Misschien toch beter om in Rotterdam te gaan studeren dan aan de Nijenrode Business University.

“Volgens Koelemeijer bedient deze overeenkomst de klant, die van gemak houdt en straks niet meer apart naar de Hema hoeft als hij direct een pollepel, een schrijfblokje of een pan nodig heeft.”

Waarschijnlijk volgt mevrouw Koelemeijer een eenzijdig en exclusief ijzerhoudend dieet. Zeg eens eerlijk, hoeveel mensen kopen ieder jaar een nieuwe pollepel om af te likken. Of een pan? Wedden dat bij een vervangingscyclus onder de twaalf maanden, mensen meestal naar Action gaan?

Een jaar geleden pent Paul Moers, kenner van de detailhandel, een interessante column over de verschillen tussen Hema en Action. Beide winkels richten zich op dezelfde doelgroep. Je kunt als winkels geen spelers vinden die meer van elkaar verschillen. Action maakt jaar op jaar winst terwijl Hema onder een massieve schuldenlast van de vorige eigenaar gebukt gaat. Het is net de marathon waarin tweelingen het gevecht aangaan. Alleen heeft een van de twee een rugzak met daarin veertig kilo lood. Als die de eindstreep haalt is dat een wonder.

Een bedrijf is een vliegwiel, geld creert geld. Hoe meer winst, hoe meer je kunt investeren in meer winst. De vorige eigenaar van Hema, Lion Capital, een Britse investeringmaatschappij, heeft het bedrijf financieel leeggezogen. Zo werkt het nu eenmaal als je door een haai gekocht wordt. Gunstig voor het investeringsfonds, niet voor de toekomst van de Eenheidsprijzen Maatschappij. Anders gezegd, Hema doet een bedelrondje en alleen de Brabo’s happen toe. Voor eens heeft haar superioriteitsgevoel Appie gered, tenzij de blauwe reclamekreet van “hamsteren maar” niet klopt. Max twee Hema’s wilde Zaandam over praten.

Als student heb ik wat keuzevakken gevolgd op andere [echte] universiteiten. Daaronder de geschiedenis van de eenwording van Nederland, hint: schaalvergroting. Met name het idee van een standaardtijd is me bij gebleven. Vertaald naar het grotere geheel, een natiestaat is een voorgevormde eenheid. Als bedrijf moet je bij het veroveren van een buitenlandse markt al je pijlen op dat ene domein richten. Best leuk drie winkels in Calgary, twee in Winnipeg en een in Abu Dhabi, maar zo win je niet. Zoek het dichtbij en concentreer je aandacht op één land, zo vergroot je de kans op succes. Nadat gedegen marktonderzoek natuurlijk aangeeft dat uitbreiding kansvol is. Dat is niet wat Hema doet. Alles voor de camera, zonder dat het meer omzet of winst oplevert. En dat blijkt.

Het echte verhaal is dat Jumbo een bedrag van 100 miljoen aan Hema overmaakt voor 20 tot 25 winkels in de binnenstad. Of Jumbo het daar gaat redden is nog maar de vraag. Wel is duidelijk dat Hema langzaam de aftocht blaast en haar huid zo duur mogelijk verkoopt.

Kopfoto’s gemaakt door David Clode, Cyrus Chew en Robert Anasch, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Leraar Of Geen Leraar: Die Vakbond Is Er Niet Voor Jou

Het accepteren van een eenmalige zak geld door de onderwijsvakbonden laat drie dingen zien. Bestuurders hebben geen idee van de vraagstukken waar hun leden mee worstelen. Ze kunnen niet rekenen. En ze vertegenwoordigen hun eigen belang, niet hun achterban.

Als keigave kluskoning op een basisschool heb ik vanzelfsprekend veel sympathie voor de juffen – en handjevol meesters – die met hart en ziel voor al dat kroost zorgen. Anders ook wel hoor.

Van de vakbond hoef je het niet te hebben. Naastenliefde is uitverkocht, pijnlijk blootgelegd na het verraad dat cristelijke vakbond CNV pleegt als het op nieuwe Hema-medewerkers aankomt. De pensioenen zijn op, het aardgas is verkocht en solidariteit tussen generaties is al helemaal uit de tijd toen geluk nog gewoon voor iedereen was. Toch verdienen nieuwe medewerkers bij de Hema minder dan mensen met 40 jaar eelt op hun zitvlees. Een resultaat dat klinkt als een klok? Geef mij maar de Donald Duck.

Voor ongeveer twee uur is er een overeenkomst tussen de regering en de vakbonden. Scholen krijgen eenmalig meer geld. De overlegdriehoek is blij, geen staking en geen gezeur. “Je hebt [nu] toch te eten, waarom maak je je druk over andermans kinderen?” Waarschijnlijk wanen de bovenbazen van de vakbond zich regenten want zo werkte het misschien in de VOC-tijd.

Tijd om minister Arie Slob (Christenunie) terug te zetten naar de kleuterklas. “Maar ze hebben getekend.” Yo Ar’i, als een meisje een keer naar je glimlacht, betekent dat nog niet dat ze je leuk vind. Zie daar de politicus die zelf wel oneerlijk is – eenmalig is toch ook een prachtig resultaat? – maar tegelijkertijd wil dat de tegenpartij zich aan gemaakte afspraken houdt.

Het polderoverleg in Nederland is heilig. Overheid, werkgevers en werknemers praten erop los tot de dijken doorbreken. Zelfs als het water ze tot aan de lippen staat, weet men niet van ophouden. Hadden ze beter opgelet op school dan weten ze dat een driehoek geen vierhoek is. Wie zijn die lui die de werknemers vertegenwoordigen? De nieuwe collega’s bij de Hema hebben geen idee. In het onderwijs weten ze het net zo min. “Niet namens mij” is een veelgehoorde kreet in de docentenkamer.

Waarom tekent de baas van een vakbond blind een accoord waarvan iedere geschikte voorzitter van een werknemersvereniging weet dat dit niet is wat de leden willen. Het is zeker niet de schuld van de leraren toen de voorzitter zelf nog op school zat. Het enige antwoord wat ik kan verzinnen is de baantjesdriehoek der marginaal gekwalificeerden.

Vraag en aanbod is een realiteit, geen keuze. Wil je winnen, heb je de beste nodig. Vergeet even hoe je die vindt. Iemand die goed is, kost ook wat. Anders gaat ze ergens anders heen. Waarom wordt iemand vakbondsvoorzitter voor circa 100.000 euro per jaar als je zo goed bent dat je hetzelfde bedrag drie, vier of vijftig keer kunt verdienen?

Leuke loonsverhoging dit jaar, maar waar betalen we het van als dat geld er volgend jaar niet is? Ik zie het schooldirecteuren al denken. Het accepteren van een eenmalige zak geld maakt pijnlijk duidelijk dat de vakbondsvoorzitters niet de capaciteiten hebben om mee te eten aan de grote-mensentafel. Vergeet je achterban, dat zijn toch suffe appelflappen. Denk even verder. Wie huurt jou nou in als je zo’n strategische blunder maakt. Hard roepen op Facebook of Linkedin dat je de beste bent? Kansloos nu dat Google voor eeuwig jouw vijand is. Eigen schuld.

Een professional is te huur [binnen grenzen] en dan gaat ie er helemaal voor, zelfs [vooral] als dat betekent dat je de tegenpartij financieel uitkleedt. Wedden dat ze in de rij staan om je in te huren voor een miljoen plus per jaar? Keiharde capaciteiten zijn koel. Maar als een suffe druif toegeven aan een eenmalige betaling? Een betere manier om jezelf als incompetente kneuter te presenteren is er niet. Aan de andere kant, misschien maak je daarmee wel vrienden in de baantjesdriehoek van ons polderlandje. Ook als je niets kunt, moet je toch wat. Nooit geweten dat de sociale werkplaats zo goed betaalt.

Ondertussen heb ik nog steeds geen idee wat de leraren nou echt willen.

Kopfoto gemaakt door Chris Liverani / Kimberly Farmer, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Man In Ballenbak. Winkelgeluk Anno 2019

Nooit gedacht dat minder klanten tot meer omzet leidt.

Ergens in een kluis ligt een kostbaar document. Decennia geleden, onder vrienden, zaten we te grappen over wat je leuk vindt in een vrouw. “Graag autorijden, zodat ik een pilsje kan drinken.” Als het goed is staat er op die lijst ook nog iets over “veel vriendinnen” zodat ik nooit mee hoef winkelen.

Hoeveel relaties zijn er gesneuveld omdat wij mannen niet begrijpen dat koopzondag het ultieme familie-uitje is? De Bijenkorf is niet mijn idee van plezier maar een ding begrijpen ze. Laat me met rust. Zoete en het kroost kunnen uitzwermen wat ze willen, ik plof ergens vlak naast de roltrap neer met een stapel complimentaire kranten. En nee ik schaam me er niet voor in de ballenbak voor volwassen mannen achtergelaten te worden. Er heerst rust, hoogstens een vriendelijk knikje van een buurman om vervolgens in alle stilte de krant te lezen. Enige wat je moet doen is vijf minuten voor ze terugkomen je ademhaling en blije gezicht oefenen. Het zal allemaal wel prachtig zijn, maar niet aan mij besteed, zeker niet als ik later inlog op “onze” bankapp.

Inmiddels heb ik geleerd dat 95 procent teruggebracht wordt. De dames zelf weten dat ook en als afsluiting wordt er ’s avonds thuis online een paar uur aan groepsshopping gedaan. Kan ik in ieder geval ongestoord Studio Sport kijken. Wel alles met gratis verzending en kosteloos retour AUB.

Kopfoto gemaakt door Dieter de Vroomen, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.