Vroeger Was de Aarde Plat – de Autobiografie van Heer Toonder Begint

Zoals de Spice Girls reeds [her]voorspelden: twee worden een. Weer een liefdesgeschiedenis, niet plat, edoch eerder verheffend.

Het eerste deel van de autobiografie van Marten Toonder “Vroeger was de aarde plat” is vermakelijk. Toch voelt het soms alsof er een stukje waarheid mist.

Geen idee hoe een supernormaal iemand als ik alleen maar wause vrienden kan hebben. En de broers zijn het mafst van allemaal. Dit verhaal is niet aan hen opgedragen maar wel hun schuld.

Documentaires zijn nogal GJ’s ding. Tijdens het aanschouwen van de avonturen van de aanbidders van de platte aarde heb ik krom gelegen van het lachen, geloof me ze zijn gekker dan de hele Tiger Kneuzencast bij elkaar. Laurel en Hardy schieten een laser over een meer om voor altijd te bewijzen dat de aarde recht is. Nog een geluk dat er niemand blind wordt, maar dit gaat echt nergens meer over. Dat weten ze diep in hun hart ook wel, alleen op Facebook over samenzweringen stamelen is ook maar saai.

Nadat ik de documentaire over platte aarde kijk, verander ik mijn Whatsapp-profielfoto tijdelijk in een advertentie voor het Platte Aarde Relatiebemiddelingsbureau. Ja, dat bestaat echt. Via via komt er een kennis om mijn klustechniek bij te spijkeren. Meneer heeft me een berichtje gestuurd en de afbeelding gezien. Hij is nogal zenuwachtig en bang om alleen in een kamer te zijn met de appelflap die gelooft dat de aarde een platte pannenkoek is. Na de instructie drinken we nog wat en tot mijn verrassing bazelt meneer urenlang over zijn vijfde, zesde en zevende zintuig. Even vergeten welke van de drie het beste aardstralen opvangt, maar echt gebeurd. Je blijft lachen.

foto standbeeld "ode aan marten toonder", Blaak Rotterdam, detailafbeelding professor Sickbock en de markies de Canteclaer

Standbeeld “Ode aan Marten Toonder” aan de Blaak in Rotterdam. In deze detailfoto staan professor Sickbock en de markies de Canteclaer afgebeeld. (afbeelding: Wikipedia, afbeelding is bewerkt.)

De broers – beiden zijn de leukste thuis – denken ook lollig te zijn als ze hier komen eten en brengen mij het enige echte platte aarde schoolschrift mee. Blijkbaar proberen ze me iets in te wrijven. En dat is nog niet genoeg, als tweede “bedankje” krijg ik het eerste deel van de biografie van Marten Toonder, de schepper van Olivier B. Bommel en Tom Poes. Als student in de jaren 90 werk ik bij de post en breng pakjes rond, ook bij bovenbazen. Lieve lezertjes, ben niet verbaasd als ik het ooit tot Minister van Dinges schop, want meteen nadat ik aanbel is er die band. We zijn beiden geabonneerd op de integrale werken van Olivier B Bommel. Alleen is degene die opendoet Minister van Justitie en ik student. Als nog-niet-volledige-uitgestudeerde is 60 euro per stripboek – er volgen er 40 – een rib uit mijn lijf, maar decennia later ben ik er maar wat blij mee.

Terwijl ik rondrijd in een rood PTT-busje, zo heette Post.NL vroeger, publiceert Marten Toonder het eerste deel van zijn autobiografie onder de naam “Vroeger Was De Aarde Plat.” GJ is altijd een trage leerling geweest en ik lees ‘m pas in 2020. De genialiteit van Toonder is een kwaliteit voor zelfverzonnen woorden die iedereen instinctief begrijpt. Soms zijn ze licht-archaisch maar je kunt ze letterlijk in ieder gesprek hergebruiken, prachtig en uniek.

Die stijl is uniek en niet hetzelfde als de toon in “Vroeger”, toch herken je onmiddelijk de hand van de meester met een vraagteken hier en daar. Vanaf bladzijde nul vraag de lezer zich af hoe hij in het ootje wordt genomen. Ondertussen doemen langzaam de contouren op van de beroemde personages uit de verhalen van Heer Bommel en Tom Poes. De familie Knots was een TV serie die veel later komt, maar het doet me denken aan tante Til, roze verf hier en daar rondspetterend terwijl een nieuwe wereld langzaam rijpt.

Toonder heeft zijn ouders nooit echt leren kennen of begrepen, religie nog minder. Ieder huisje heeft zijn kruisje, desondanks is Marten Toonder bijzonder bevoorrecht als hij zijn toekomstige vrouw ontmoet op zestienjarige leeftijd, ze gaan samen naar dansles. In tegenstelling tot de appelflappen in de platte aarde docu snappen beiden zonder woorden dat ze voorbestemd zijn. Zowel de vader van Marten als die van Phiny zijn kapitein. De rivaliteit tussen beiden dwarsboomt hun ontluikende liefde desondanks niet. Nooit geloofd dat tegenpolen elkaar aantrekken en dat is hier ook niet, beiden zijn geboren verhalenvertellers waarbij Phiny eerder doorbreekt dan Marten.

Van het jongetje dat niet kan leren (omdat hij zijn huiswerk niet maakt) schopt Toonder het tot jongeman met HBS diploma ondanks dat hij zijn examen scheikunde verwart met een filosofisch schotschrift. Het mag een wonder heten dat hij ooit zover geraakt is, gezien de verhuisdwang van zijn moeder. Iedere twee of drie jaar voelt die de noodzaak tot omploegen. Wie weet, misschien stimuleerde dat ankerloze Toonders latente drift naar een fantasiewereld. Overigens blijf je als lezer achter met veel vragen na het eerste deel van zijn autobiografie. Toonder tekent, soms eigen werk maar meestal doet hij inspiratie op uit Engelstalige kranten. Geen idee hoe het verder gaat, het eerste deel stopt in 1939. In 1994 schrijft krant Trouw (opgericht in de oorlog) onder de kop “geen verzetsheld, wel verzetsman” de houding van Toonder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Anderen vinden dat een te genereuze benaming voor het weinige verzetswerk dat Toonder heeft gedaan vanaf najaar 1944.

Toonder noemt zichzelf een geboren verhalenverteller en dat maakt mij op mijn hoede, alles klinkt net iets te mooi. Een tikje meer heer Bommel en wat minder Tom Poes maakt het verhaal authentieker. In het eerste deel van zijn autobiografie draait het vooral om de vooroorlogse jaren waarin hij zichzelf leert tekenen met behulp van Amerikaanse strips.

Marten Toonder is de reden dat ik de Nederlandse taal voor slechts 99 procent wil afschaffen. Het boek krijgt vier uit vijf sterren om twee redenen. De manier waarop hij de titel “Vroeger was de aarde plat” door dit eerste deel van zijn memoires weeft, is de auteur onwaardig. Te gemakkelijk. Een zwerver vertelt tiener Marten dat onze planeet plat is en geeft hem en passant een klein zilveren schildpadje dat geluk moet brengen. Na zijn middelbare-schoolexamen gaat hij drie maanden varen met vader en “ontdekt” dat je eerst het zeil van een passerend schip en dan pas de romp ziet. Die excercitie herhaalt hij nogmaals als beginnend illustrator.

De tweede reden is dat Marten Toonder eigenlijk een liefdesverhaal schrijft. Ben dan ook dankbaar dat je je vrouw al mag ontmoeten als je 16 bent en zolang bij haar kunt zijn. Uiteindelijk zal een van beide geliefdes alleen achterblijven. Dat heeft niks met “ik hou meer van jou” te maken maar met het lot – Toonder gelooft niet in goden. Natuurlijk is zoiets gruwelijk, kijk maar naar ons Pa. Maar als je terugkijkt is het alternatief vele malen slechter. Ooit geprobeerd “Het Einde Van Eindeloos” te vertalen? Onmogelijk, zelfs Beer Blaaskaak – weer eens wat anders dan Betty Beer – vindt liefde en adoratie in de vorm van juffrouw Dolly. Dat had heer Bommel nooit durven dromen. En dan wel je ogen sluiten voor je eigen geluk in je autobiografie? Een misser eerste klas.

Ergens aan het begin schrijft Marten Toonder “Vroeger was de aarde plat en pi drie.” Toch vijf sterren dan maar? Als pi drie is, is een cirkel geen cirkel en kan de aarde niet rond zijn. Prachtig toch, maar geen vijf sterren.

Kopfoto gemaakt door Morning Brew, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Met Bloederige Groeten uit Moskou

En nee, het is hier niet gezellig.

Natuurlijk is het niet eindelijk misgegaan (dat komt vast nog) en dit is ook geen reisverslag. De originele titel van het boek is “From Russia With Blood” een woordgrapje op een James Bondavontuur dat “From Russia with Love” heet, zeg maar lieve groetjes uit Rusland.

Ons Pa jarig is jarig. Als we terug zijn uit eten, kijken we nog even het NOS journaal. De praatpop van dienst reutelt dat Nederland goede kans maakt [op wat?] bij het internationale strafhof tegen Rusland vanwege het neergeschoten vliegtuig, beter bekend als vlucht MH 17. Wat een onzin, er is zelfs geen hoop op een digitaal duimpje de lucht in. Niet dat je daar wat aan hebt.

Politici als de Russische president Vladimir Putin zien de wereld als hét gevecht om dé taart. Die taart krimpt of groeit niet, de enige vraag is: kun je wat van de portie van de ander afsnoepen. Ieder succesje voor Moeder Rusland moet dan wel een verlies voor ons betekenen. Gert-Jan betwijfelt of die taart niet groter of kleiner kan worden, maar hij is dan ook geen politicus. Ik ben meermalen beschuldigd te denken – en handelen – vanuit een speltheoretisch paradigma – een moeilijke manier om te zeggen dat ik schaken en vooruitdenken (oorzaak en gevolg) aardig vind.

Na het vallen van de Muur die Oost- en West-Europa scheidt, gaat alles van waarde in Rusland voor een habbekrats van de hand. Een paar mensen zoals Roman Abramovich, eigenaar van de Britse voetbalclub Chelsea, worden fabelachtig rijk. Ik zou ook geen nee zeggen tegen 13 miljard voor een prikkie.

Als de eerste president van het post-communistische Rusland fysiek op instorten staat wegen overmatig drankgebruik zoeken de rijke winnaars koortsachtig naar een betrouwbare, manipuleerbare opvolger voor Boris Yeltsin. Achteraf vinden ze hem niet in Vladimir Putin die in 1999 president van Rusland wordt. Sindsdien is hij officieel – en ook een tijdje onofficieel – maar vooral onafgebroken de grote baas in de voormalig Sovjet-Unie. Als ex-geheim agent, hij spreekt vloeiend Duits, heeft Putin een hekel aan iedereen die tegen hem is en landverraders in het bijzonder. Die moeten dood. De schrijver van James Bond kan het niet beter verzinnen.

In “From Russia With Blood” stelt Heidi Blake Rusland en Putin in het bijzonder verantwoordelijk voor iedere spion of persoon die ook maar naar het zere been van Rusland waagt te kijken – en sterft. Zoals altijd is de beste propaganda een angstige vijand. Het boek spitst zich toe op het Verenigd Koninkrijk. In 2007 treft de kredietcrisis het land harder dan de meeste andere landen. De Britse hoofdstad Londen heeft een centrale functie in het wereldwijde financiele systeem. Ook is Europa stiekum meer en meer afhankelijk geworden van Russisch aardgas en die kraan kan altijd dicht. Dat bewijst Putin tijdens het landje-pik met Georgie. Niet kies of wijselijk maar onze grote leiders houden hun kaken stijf op elkaar.

Van het een komt het ander. Keer op keer vermoeden de Britten vuil spel als er weer iemand te gezond en te jong een hartaanval krijgt. In 2006 wordt de Russische overloper Alexander Litvinenko ineens ziek, dit keer valt er niks onder tafel te schuiven. Drie weken later sterft hij aan de gevolgen van radioactieve vergiftiging. Het Westen ziet een horrorverhaal ontvouwen, toch veegt de Britse overheid het snel onder het stralende gras. Grotere zaken waarover de machtigen der staat moet waken. In ons belang. Russische oligarchen die heel Londen opkopen bijvoorbeeld. Jarenlang wordt de weduwe Litvinenko door de Britse overheid tegengewerkt totdat ze in 2016 een pyrrusoverwinning behaalt. Nou én dat Putin haar man heeft laten vermoorden? De Russische leider scoort zelfs een bonus: extra angst, gevoed door het ontzag voor de reikwijdte van zijn nietsontziende dodelijke tentakels. En die priemen verder dan slechts vreemde bodem. Twee jaar later probeert Moedertje Rusland voormalig spion Sergei Skripal te vermoorden door Novichok,et het dodelijke zenwugas op een deurklink te smeren. Hij en zijn bezoekende dochter overleven en wonen nu onder een valse naam in Nieuw Zeeland.

In augustus 2010 wordt het ontzielde lichaam van Gareth Williams, een wiskundig genie dat de Britse geheime dienst helpt, thuis gevonden. Een codebreker die werkt aan het ontrafelen van complexe versleutelingen, in gebruik bij zowel Russische criminelen als politici gebruiken. De echte politie denkt dat het moord is, de lijkschouwer ook maar de afdeling contra-terrorisme gooit de reputatie van een voormalig collega snel te grabbel door iets te verzinnen over afwijkende sexuele voorkeuren en een grote collectie pruiken. Nou en? Die vent is slim en vecht voor ons! Weer wint Poetin. Wie wil nog voor James Bond spelen als je eigen regering je in de dood zo behandelt?

Jarenlang kijken de Amerikanen met afgrijzen naar die slappe hap in Groot-Brittannië. Totdat in 2015 Mikhail Lesin “per ongeluk” wordt doodgeslagen in een hotel in Washington. Blijkbaar is het echt per ongeluk want de mannen die ingehuurd zijn door een rijke vriend van Putin hebben “slechts” opdracht de overloper professioneel in de poeier te meppen, duidelijk een vak apart. Natuurlijk is het een van die 12 maanden in het jaar voor “betekenisvolle” toenadering tussen Rusland en het Westen en ineens hebben de Amerikanen geen kritiek meer op hun Britse evenknieen. Ook zij stoppen het onderzoek in de doofpot. En weer een dode. En weer wordt overlopen een tikje minder aantrekkelijk.

Tien jaar nadat de Britse stralingsexpert ontdekt dat Litvinenko vergiftigd is met een radioactieve stof, pleegt Dr. Matthew Puncher op ingewikkelde manier zelfmoord. Of is zijn dood in 2016 onvrijwillig? Het antwoord op die vraag maakt niet meer uit. Iedereen in het vakgebied kent inmiddels het verhaal en er zullen nog maar weinig Westerse experts zijn die iets onaardigs over Putin durven zeggen. Dat alles omdat politici geen leiders zijn, maar omhooggevallen dinges. Liever 1.000 onzichtbare lijders dan een zichtbaar slachtoffer. In het landsbelang! En zo wint Putin alsnog het gevecht dat hij onmogelijk kon winnen. Angst is een wapen dat verder straalt dan welke atoombom dan ook.

Met een semi-sensationele boek doet Heidi Blake haar best om een sappig verhaal te serveren. De Buzzfeed verslaggever mist daardoor de kern van de zaak. Het gaat niet om het aantal moorden. Of ze allemaal in opdracht van Putin zijn is ook niet belangrijk. Wat telt is het effect op onze vrijheid. Vrijheid is een taart en die is keihard gekrompen. Niet dankzij Putin, maar door de trekpoppen die zich onze leiders noemen.

Les een van leiderschap: een echte leider eet als laatste. Zullen we beginnen met halvering van de taart, euh het salaris van alle politici? Beter inlevingsvermogen, meer nationale veiligheid enzo? Putin is zeker tegen, dus kun je best voor stemmen. Als je de kans krijgt in onze ‘representatieve’ democratie.

Die Magnitsky-wet is zo gek nog niet.

From Russia with Blood: Putin’s Ruthless Killing Campaign and Secret War on the West door Heidi Blake (2019) ISBN 978-0008300050 (Engelstalige harde kaft)

Kopfoto gemaakt door Irina Grotkjae gevonden op Unsplash en Valentin Salja, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Facebook Is Voor Fossielen

Het journaal trouwens ook

Op de tendere leeftijd van 36 is Mark Zuckerberg het jongste fossiel ooit. Gelukkig huurt hij Nick Clegg, een nog ouder – medelevend – fossiel in om “zijn” racisme te ontkennen. Lees alles op Facebook?

En nee, het gaat hier over het echte Facebook, u weet wel dat dinges wat zo hip is onder oudere mannen met een jongensachtig uiterlijk en oma’s die nog steeds 29 zijn. Je moet toch wat als je lijf te gammel is voor blitse filmpjes op Tiktok?

Adverteerders zetten hun reclamecenten op pauze omdat sociale tentenbaas Mark Zuckerberg weigert iets te doen aan de verspreiding van haat en racisme op zijn Facebook. “Ze komen vanzelf terug” [Engels]. Dat is goed mogelijk want wie heeft wie meer nodig, Facebook de grote bedrijven – er zijn ook een boel kleintjes – of de bedrijven Facebook?

Ondertussen is Mark Zuckerberg ook niet meer heel piep. Geboren in 1984, is hij 36, oud genoeg om mee te doen aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Dat dat mag als je geboren Amerikaan en 35 of ouder bent. Dan stem ik nog liever op Kanye West [Engels].

Meer en meer bedrijven besluiten Facebook een tijdje te boycotten. Gratis publiciteit is immers altijd goed en in deze Coronatijd tellen alle kleintjes. Mensen blijven toch wel kopen. Daarnaast, welk bedrijf wil beschuldigd worden van aan de verkeerde kant staan. Plus Facebook is super-onkoel onder jongeren. Dat zijn volgens adverteerders namelijk de enigen die chips en mobieltjes kopen. Huizen niet natuurlijk, die zijn onbetaalbaar.

Om het bloeden te stoppen, zet Facebook een PR-blitz in. En niet met zo maar iemand, maar met Nick Clegg. Dat meen je niet (Engels), roep ik als ik de foto zie. De hippe 53-jarige is keurig opgelapt voor de foto hoor. Haartjes kek donker geverfd zodat je het grijs niet ziet. Eventuele botox is per definitie onzichtbaar. Ondertussen trekt dat geverfde pluisspul zich langzaam terug, vandaar dat Nick’s kapper kwistig plukjes naar voor laat dansen. En natuurlijk een intellectuele bril. Helaas verraden zijn degelijke vest en blauwe overhemd dat het een diepgewortelde oude sok is. Precies de doelgroep van Facebook. Helaas, zo werkt reclame niet. Die laten oudjes zich aan jongeren spiegelen en scheppen de illusie dat ze met merk X weer koel kunnen zijn. Een opavest is dat nooit. En de meeste politici ook niet.

Mocht je niet weten wie Nick Clegg is, wordt het verhaal nog leuker. Sir Nicholas William Peter Clegg is een Britse beroepspoliticus die tussen 2010 en 2015 ook vice-premier was. Twee jaar later verloor hij zijn zetel in ging maar werken voor Facebook als vice-president (eens vies, altijd vies?), voluit Vice-President for Global Affairs and Communications, zeg maar een lobbyist of mooiprater. Hoe kom je erop om zo iemand te huren, Mark? Tenzij Sir Nick natuurlijk deuren kan openen die voor anderen gesloten blijven.

Nicky tekent bij Facebook omdat hij “overtuigd dat de cultuur moet veranderen en omdat wetgevers een serieus gesprek moeten aangaan of data-intensieve bedrijven wel persoonsgegeven moeten delen met andere bedrijven.” Eigenlijk is Sir N. een soort van trekpop. De verdediging van Facebook is al jaren “we werken eraan.” Moet jij eens proberen. Ja chef, nog steeds hard aan het werk voor dat rapport, al jaren.” Helaas wil je baas het gisteren. Ach, met katfilmpjes op sociale media kun je ook geld verdienen.

In juni 2019 stelt Clegg dat er “absoluut geen bewijs is dat Rusland de uitkomst van de Brexit heeft beinvloed middels Facebook.” Ondertussen werken we aan betere regulering van bedrijven op Facebook. Dat zeg ik! Maar heeft Nick ook absoluut bewijs dat Rusland zich er niet mee bemoeid heeft? Verkeerde vraag.

En dat is het soort man dat Mark Zuckerberg inhuurt om de wereld van zijn gelijk te overtuigen. Nooit een hoge pet opgehad van Zuckerberg. Hij heeft Facebook niet opgebouwd [2], hij was gewoon de juiste persoon op het juiste moment, op de juiste plaats. Sociale media bestond allang, denk maar eens aan Myspace. Zelfs het idee van Facebook heeft hij niet verzonnen maar gestolen [1] van de Winkelvoss tweeling met wie hij studeerde. Dat is uiteindelijk afgekocht voor een schamele 60 miljoen. Net als Mark denkt dat hij gewonnen heeft, worden de broers miljardair met Bitcoin. Ongetwijfeld een van de redenen waarom Facebook (= Mark Zuckerberg) ineens een eigen cryptomunt “verzint”.

Stagiair helpt een client bij het invullen van een formulier. Achteraf merkt ze op (17) dat naast een hokje voor vrouw of man een derde optie ontbreekt voor mensen die niet in een van beiden passen. Tieners van vandaag hoef je niet te vragen wat ze van racisme vinden of waarom ze niet op Facebook zitten. Een fossiel als Mark Zuckerberg ziet het probleem niet maar “werkt eraan.” Vast tot het einde der tijden. Zoveel tijd heeft hij hard nodig. Gelukkig leven fossielen voor eeuwig.

Kopfoto gemaakt door Annie Spratt on Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Mark heeft Facebook gestolen. Insta en Whatapp zijn gekocht. Waar nu weer winkelen? Niet Tiktok, da’s van China en niet te koop. Ze zouden wel gek zijn.

[2] Dat doen de hoog-risicoinvesteerders die je achter de broek zitten wel.

Lease Je Meubels Niet

Gewoon niet doen! [Maar verhuurt u toevallig ook honden?]

De laatste tijd hoor ik veel reclame om je nieuwe meubels te leasen. Al vanaf een euro per dag. “Slechts een fractie meer dan vier cent per uur” is de marketingmeisjes en jongens vast een brug te ver. Of het boekhoudprogramma kan de repeterende zes niet aan.

Ondanks dat ik nooit van m’n leven nieuwe of gebruikte meubels ga leasen, ben ik nieuwsgierig en kijk op de website. Om de verwarring groter te maken staan daar prijzen per maand vermeld. Laten we eens een bed bestellen. Als je zo dom bent om meubels te leasen ben je tenslotte niet goed uitgeslapen. Ik vind de grijze wel leuk, vooral omdat het de eerste is die ik zie.

In het bed van je dromen heb je geen nachtmerries over geldzorgen.

Kost slechts 44,95 per maand en is comfortabel afgewerkt voor slaapliefhebbers. Hoezo, komt de vrouw [m/v] van je dromen je instoppen? En zijn wij niet allemaal slaapliefhebbers? Leuk verzonnen, maar waarom de mensen dan niet meteen helemaal in het ootje nemen en zeggen dat het voor stelletjes maar 22,47 per maand is. Die ene cent schenken ze je vast.

Een bed kopen is nogal persoonlijk – behalve als je letterlijk overal kunt slapen zoals GJ – en alleen al daarom zou ik ‘m niet leasen. Overigens geloof ik niet dat na afloop van het leasecontract dat bed wordt herverdoorgeleased naar een ander.

De meubelverhuurders azen natuurlijk op mensen die geen geld hebben, niet kunnen rekenen [1], [2], wanhopig zijn – en een slechte BKR-registratie hebben. Er staat niet voor niets dat je meubels least zonder registratie-rohring. Daar zit een reden achter beste potentiele klant.

Rekenen is mijn hobby dus laten we eens kritisch calculeren. Dan moet je wel weten hoelang je die meubels least: vijf jaar of 60 maanden. Schrik niet, 60 * 44,95 = 2697 euro. Overigens al een tijdje zo. En daarna moet je het bed teruggeven, net als het ingeslapen is. Als een BKR-registratie een probleem is, moet je misschien een minder duur bed kopen. Ook als het geen probleem.

In 2011 verhuist GJ. Ik werk in Den Haag en kom ’s avonds tijdens een borrel met collega’s een hele leuke dame tegen. Beetje jammer dat ze in Londen woont. Ondertussen is mijn huis geen thuis volgens welke definitie dan ook. Kale peertjes aan het plafond en de dozen met boeken bijna-binnenkort uitgepakt, om over het bed maar niet te spreken. Ach, het enige wat je in bed doet, is slapen. Als ze de eerste keer naar Rotterdam komt, gaat dat nogal onverwacht en ik moet nu een bed hebben. Dat kan ik voor 3.000 euro in het Alexandrium halen [6]. “Waarschijnlijk over zes maanden, meneertje” – de verkoper is professor-doctor-ingenieurandus in de neerbuigkunde Ook de geelblauwe gehaktballenfabriek waar ze toevallig ook beschuit met platgestampte meubeltjes verkopen is een mogelijkheid. Gelukkig is er in 2011 ook al een internet-dinges en een direct leverbaar bed elders is snel gevonden. Bed plus vers matras voor 600 euro. Het gaat niet om de prijs, maar hij slaapt prima. En dezelfde dag geleverd uit voorraad. Da’s een zorg minder.

Natuurlijk krijg ik van d’r op mijn kop – zij mag dat – dat m’n huis niet vrouwvriendelijk is [4]. Geen zorgen, dat is inmiddels rechtgetrokken. Ik snap het wel een beetje. Je wordt op slag verliefd, hoe kan iemand die je dan zo leuk vind zo’n huis hebben? Nu weten jullie ook meteen waar die vrouwvriendelijkheid vandaan komt.

Dat bed van de leaseboer is helemaal niet beter dan mijn bed, maar mensen die geen geld hebben kun je genadeloos uitpersen als weerloos gekliefde sinasappels. Ik heb weinig onwrikbare regels, maar ik wil geen tweedehands matrassen. De meeste mensen vinden dat zoiets moet kunnen. “Het is maar voor even” [als in tig jaar]. Kijk eens op Marktplaats, maar ga geen meubels leasen die je niet kunt betalen.

Als uitsmijter en om te laten zien hoeveel je neertelt voor een basale leasemeubelinrichting, een winkellijstje:

  • Eettafel – Homely Harry, 24,95 per maand (totaal 1497 euro over vijf jaar.)
  • Eetstoelen, set van vier [3] – Royal Rachel, 24,95 per maand (totaal 1497 euro over vijf jaar.). Overigens uitgekozen omdat meubels bij elkaar moet passen, ook qua prijs. Ja toch?
  • Bank – Retro Ralf, 44,95 per maand (totaal 2697 euro over vijf jaar.). Met vier eetstoelen heb je ook een vierzitsbank nodig, fauteuils verhuren ze namelijk niet. Het is deze geworden omdat ik zelf een hoekbank heb. En omdat hij zo lelijk is dat de aanblik ervan hopelijk mensen kan redden van financiele wanspoed. Daarnaast een bril omdat je ogen pijn doen, is ook niet gratis.
  • Bed – Snoozing Suzan, 44,95 per maand (totaal 2697 euro over vijf jaar)

Samengevat heb je voor het schamele bedrag van 138 euro per maand [5] – of 8388 euro in 60 maanden – een gedeeltelijk gemeubileerd huis. Mocht je in de tussentijd een huis willen kopen en je zit krap bij kas, dan lease je de grond toch gewoon. En ik maar denken dat meubels leasen een dom idee is.

Zelfs niet als ze me 44.95 per maand betalen om er op te zitten.

[1] Nee hoor, vandaag geen Pabo-grappen. Ook niet dat de eerste les daar begint met liedjes zingen.

[2] Zelfs in Excel is rekenen moeilijker dan je denkt. Trek ik per ongeluk de kolom maanden door en het worden er alleen maar meer. 60,61,62,63, waar eindigt dit?

[3] Sind wanneer hebben kinderen een eigen stoel nodig? Of een lange broek in de winter? Alleen de meubelleaseboer weet het antwoord: omzet.

[4] Heb ik het weekend daarop meteen goedgemaakt. Twee flessen topwijn [zei de verkoper], want dat hebben ze in Londen natuurlijk niet. Idem voor de champie plus mijn sinasappelpers, verloopstekker en twee kilo sinasappels. Lange leve de Kanaaltunnel, mocht allemaal mee in de trein. Rozen heb ik maar op het Harry Potterstation gekocht. Daarna waren ze uitverkocht. Moet ze nog steeds om lachen.

[5] Gelukkig dat niemand een wasmachine of auto least, anders lopen de overbodige kosten nog verder op.

[6] De prijzen zijn niet leuk, maar wel super om haar te horen zeggen: “ons nieuwe bed.” En daarom zijn vrouwen dus de baas. Kan ook met mijn beperkte woordenschat te maken hebben en het feit dat ik alles “dinges, je weet wel” noem.

Verstandige Ouders Gunnen Hun Kroost Geen “Elitaire” Krant

Zelfs niet met mondzeep als welkomstgeschenk.

In een wereld waarin iedereen voor geld probeert te schokken tot schuimbekkens toe, zijn meer dan ooit inhoud en elegantie de welkome weg.

Altijd veel kinderen gewenst, maar alleen met iemand van wie ik hou. Al duurt zoiets misschien niet eeuwig. C’est ca. Waarom zou je in de toekomst proberen te kijken? Besteed je energie liever aan het hier en nu. Wel jammer, geen spijt. Af en toe prijs ik mij gelukkig dat ik sommige dingen niet aan ze hoef uit te leggen. Het taalgebruik in de “moderne” media is onprofessioneel, onnodig en echt vervelend. Zoals Maarten Toonder, schrijver van de lotgevallen van Olivier B. Bommel, ook bekend als heer van Stand, had kunnen neerpennen [14]:

Een beperkt denkraam is waarachtig ener grote beperking, jonge vriend. Al zeg ik het zelf. Als u begrijpt wat ik bedoel.

Ons Ma en Pa hebben twee kinderen. Mijn wederhelft heet broer en is twee jaar later geboren, in 1970. Een decennium plus een half verstrijkt in het Brabantse plaatsje Roosendaal. De klok slaat 1984 en ’s avonds is Miami Vice op televisie. [3] Als we opstaan lezen we de krant. De hoop is dat we er iets van opsteken. Plan slaagt uitstekend. Vloeken mogen we trouwens niet en anders een kwartje [11], vrij vertaald eenvierde gulden, in het potje. Zo heet de euro voor je er in heel Europa mee kunt betalen. Pap en Mam hebben nog veel meer absurd verstandige regels. Welke tiener wil nu het licht uitdoen als hij weggaat? Net zo belachelijk als de jaren-tachtighype over zure regen. Of misschien niet. Ondanks dat hedendaagse Nederlandse kranten één pot schrijfpauperellende zijn, zakt de NRC harder door het ijs dan de rest. Daar zijn twee redenen voor: vorm en inhoud. Of misschien toch maar een: hullie Pa en Ma.

Kindermeisje brengt redding
Geen idee wat TV nanny [kindermeisje] Jo Frost tegenwoordig doet, maar een paar jaar geleden bezocht de expert ons pannenkoekenlandje voor haar wereldtoernee. Alleenstaande moeder worstelt met de opvoeding van haar kroost. Binnen drie reclameblokken opgelost natuurlijk. Waarom anders kijken? Toch heeft mevrouw Frost een soort van toverstaf. De jonge Mama luistert graag naar rapmuziek in je moers taal, vooral gezongen door jongens die net 18 zijn geworden. Nanny spreekt geen woord over de grens, maar heeft de teksten wel laten vertalen en adviseert Mam een andere muziekkeuze. Heeft te maken met voorbeeldfunctie en respect voor vrouwen. Waarschijnlijk ondersteunt een uitstekend produktieteam Jo Frost. Het maakt indruk.

Op de een of andere manier is er weinig veranderd sinds mijn broer en ik Miami Vice keken. Als je de teksten moet geloven zijn mannen gegarandeerd gaaf. Altijd, al verdienen ze geen cent en hebben ze school niet afgemaakt. Vrouwen zijn stom. Dat zijn ze voor altijder. Zegt de zelfgeschreven tekdst. Gert-Jan heeft nog steeds geen zin om zelfs maar een enkel Engelstalig citaat aan te roepen, maar het komt op het volgende neer. Haal eerst even adem m/v. Vrouwen die sex hebben met [willekeurige] mannen zijn slecht. Vrouwen die geen sex willen zijn ook slecht. En al helemaal als ze voorgenoemde rapgozertjes [persoonlijk] afwijzen. Gelukkig voor die knapen is hun baardgroei zo beperkt dat ze al hun centjes aan beltegoed kunnen besteden. Je dacht toch niet dat ze die filmpjes met lelijke woorden durven opnemen in hun slaapkamertje? Krijgen ze meteen een draai om hun oren van Mam, die vervolgens educatief de helft van alle duurbetaalde apps wist ter lering ende inzicht. [11]

In 1992 wint Bill Clinton de Amerikaanse verkiezingen. Vice-president Al Gore, beter bekend van zijn latere doemfilmpjes over het milieu, is getrouwd met Tipper. Waarschijnlijk is Melania Trump de slimste presidentsvrouw ooit, want ze doet haar eigen ding zonder camera nabij. De voormalig Tweede Dame van de Verenigde Staten, rare term en moeilijk te vertalen, daarentegen, dacht zich slim te profileren. In een droom [mijn interpretatie] peinst ze over hoe ze musici die sex, geweld en scheldwoorden verheerlijken aan betere verkoopcijfers kan helpen. Koot en Bie brengen al jaren eerder een perfecte oplossing: de tegenpartij. Waarom niet een sticker op lp’s (dat was toen) plakken met een “waarschuwing” dat de [smerige] teksten sex verheerlijken? Twee vliegen in een klap, iedereen gelooft dat je echt schijnheilig bent en je kinderen en al hun vriendjes weten meteen waar ze het goede spul vandaan moeten halen. Dat noem ik nog eens vertrouwen in je kroost hebben. Nogmaals, respect voor Melania.

En dat is het probleem van de NRC, ze doen heel tof maar als je verder bladert is het een open riool. Hé hippe puber, lees onze krant en je kunt gave, lelijke woorden leren. [1] Gert-Jan luistert graag naar Slam, zowel voor de muziek als de DJ’s. Sommigen daarvan gaan het nooit maken, gegeven hun woordkeuze. [9] Het is dat ik alleen woon, anders zou ik de zender blokkeren. Ik ben echt geen heilig boontje maar probeer wel lelijke woorden te mijden. En als ik ze toch zeg, word ik boos op mijzelf. Beschamend: mijn nichtje wijst me terecht: “dat mag je niet zeggen oom Gert-Jan”. [6] Breng daar maar eens wat tegenin als volwassen peetoomvent met een vuurrode kop die zachtjes en onzichtbaar door de grond zakt. Dat is overigens een keer gebeurd en hopelijk nooit weer. Ons Pa en Ma hebben twee kinderen opgevoed en met succes. De een meer dan de ander. Ja, ik erken mijn meerdere in mijn jongere broer.

Voor paalindroom staan
Dat Google besluit wat goed voor mij is, vind ik levensgevaarlijk. Opsplitsen die hap in het belang van de mensheid. Volgens de meer dan matige zoekmachine houden mensen niet van sex – welles – en blokkkeert daarom alles wat er digitaal naar ruikt. Gelukkig mag haatzaaien en racisme wel. Wil je daar een indringende analyse over lezen, ben je bij de Nederlandse kranten aan het verkeerde adres. Eenmaal opengeslagen, blader je vluchtig verder. Botsauto. “Voor paal.” De columnist in kwestie noemt het ongeveer zo. Iets met een palindroom. Een woord dat van voren naar achter en terug hetzelfde leest, bijvoorbeeld lepel – goed lezen heren – maar met de lengte van het tweede priemgetal [7], zoals lep [3], een fantasiewoord. Een priemgetal is een getal dat je alleen kunt delen door een en zichzelf. Het voorafgaand zelfstandig naamwoord is overigens “de”, mannelijk in dit geval.

Nogmaals, ook Gert-Jan verhaspelt wel eens een d en een t, maar als het goed is aanzienlijk vaker dan de krant. Hetzelfde geldt voor lelijke woorden. Er kan er altijd eentje doorglippen, maar als mannelijk secondair palindroompriemwoord in de kop van een artikel? Zoiets mag welkeender krant nooit ongecensureerd laten floepen. [Ik probeer hier NRC-achtige, semi-intellectuele, halfmoeilijk, onbegrijpelijke zinnen te wrochten.] Vroeger informeerden dagbladen, tegenwoordig amuseren zulke publicaties voornamelijk met hier en daar een flard aan licht-relevante informatie. Daar doe je het dan als ouder voor. Maar om kroostroulette te spelen met de misselijke woordkeus van een hoogdravende krant? Nooit.

“Zet de computer maar in de woonkamer, dan kunnen we tenminste meekijken.”
Hoeveel ouders vragen zich niet af hoe ze moeten omgaan met de troep die hun kinderen op internet bedelft? En dan heb ik het nog niet eens over Prins Piraat – een “oude” zwartwit tekenfilmserie – die zijn eerlijk verdiende [koloniale] goudschat vanaf de bodem van de oceaan met jouw kinderen wil delen als ze even snel hun zakgeld storten op giro graai, graai, hebbes en weg.
“Lees eens een echte krant, da’s beter dan die vuiligheid op internet!”
Niet doen, maar dat snap je beter na het volgende citaat van de NRC-columnist van dienst die nogal beperkt is en in stereotypes dwaalt.

“De jongste zei zelfs dat autorijden niets voor meisjes was (het verbaast me nog steeds dat mijn broer haar na die uitspraak niet meteen op Marktplaats te koop aanbood).” [666], [000]

Als je zoiets schrijft als man, wordt je terecht gevierendeeld. Vooral door andere mannen die al jaren zwaar onder de indruk zijn van de Duitse Sabine Schmitz die de presentatoren van autoprogramma Top Gear alle hoeken van de Duitse Nürburgring liet zien. 22 Kilometer lang. In een bestelbus! Talent is talent of je nu racet of mondkapjes naait.

Trieste tante
In het echt is de columnist een vrouw met twee neefjes van 11 en 13 die mondkapjes met slagtanden willen. Mama gaat het haar jongens leren. Tante’s creativiteit is uitgeput, dus kijkt ze passief toe, duidelijk geen peettante eerste klas. Wellicht kan ze er nog een naargeestig stukje uit persen. De redactie van de NRC accepteert alles, zoek titel met palindroom van het gepubliceerde stuk maar op.

Het elfjarig neefje van de columnist giechelt sinds kort. Zonder het te begrijpen is hem uitgelegd dat het tweede woord van de trendkreet “mondkapjes naaien” grappig is. Da’s mooi voor de columntoos, weer een paar grimassen om uit een familiegebeurtenis te persen voor prima pegels. En zondagavond schiet mevrouw het gedrocht richting Nieuwe Rotterdamse Courant.

Dat de redactie niet nadenkt over de strekking van een column is een ding, ied. Maar om het verhaal, kop tot tekst, te larderen met – onnodig en vervangbaar door meer treffende alternatieven – lelijke woorden, is fout. Als ouder wil je een betere toekomst voor je kind. Dat daar helaas een klein boompje voor omgezaagd moet worden om de “vertrouwd veilige” krant op papier, zonder de vunzige taal en gore reclames van het internet bij jouw gezin in huis te brengen, moet dan maar. Maar dan moet de krant wel leveren. Dat doet het NRC niet. En dan heb ik het nog niet eens over de verengelsing van het avondblad.

Als je het echt wil, kun je de bijdrage van de NRC columnist vinden door te zoeken op NRC + Voor + [palindroom met lengte van het tweede priemgetal. PS, het betreft hier een term met het lidwoord “de”, mannelijke vorm.] Succes!

Kopfoto gemaakt door NOAA, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

 

[1] Hé keigave puber, leren is stom, [8] ja toch? De krant lezen ook. Daarom gebruiken onze columnisten lelijke woorden. Jij, 16 en wij, 35 zijn praktisch dezelfde generatie – weg met de ouwetjes! Wij begrijpen elkaar want wij zitten ook op Facebook en Instasnappen het beter. NRC is de beste [voor mensen die bewust of onbewust een carriere als prutser ambieren]. [2].

[2] Snappen jullie nou waarom ik Mam en Pap met een hoofdletter schrijf. NRC-journalist ook maar je moet kijken naar het gedeelte achter het streepje.

[3] Toen was roken ook al niet gaaf, maar ja die reclameguldens hé?

[666] Oeps, worstvingers. Er staat: “de jongste zei zelfs dat naaien niets voor jongens was (het verbaast me nog steeds dat mijn zus hem na die uitspraak niet meteen op Marktplaats te koop aanbood).” [5].

[5] De columnist is tante, ik hoop dat oom Gert-Jan nooit zoiets stoms denkt. Helaas geen garanties.

[6] Ik zei het Ome Willem-woord in het Engels. Had nooit mogen gebeuren.

[7] Een is per definitie geen priemgetal, omdat een en zichzelf dubbelop is.

[8] Als je niet oplet op school kun je altijd nog bij de krant gaan werken zoals wij.

[9] Woorden zijn zwaarden. En herculische hakdingen in de verkeerde handen, doorklieven ze inderdaad andermans toekomst en geluk.

[10] Een goede opvoeding heeft niks met een overgewaardeerde avondbode te maken, die ook nog overprijsd is ook. [13].

[11] Ooit gerealiseerd dat Europa een goed plan is, met domme uitvoering? Kwartjes zijn rekentechnisch wat lastiger, daarom hebben we nu muntjes van twintig cent. Hoger onderwijs laagdrempelig maken ofzo.

[000] Excuses voor het nepnieuws. Gelukkig is namaaknieuws van algemeen belang en daarom mag het. Ja toch?

[13] Of de wet altijd gehoorzamen? Waarom zouden mensen van 1.95 meter op hun handen moeten lopen? Omdat het zo geschreven staat? Recht en rechtvaardig passen opvallend weinig in dezelfde zin.

[14] Niet afvragen welke krant.

Een Coronaterrasje Pakken

Leuker kunnen we het niet maken zucht de horeca terwijl het Maaswater tot voorbij de lippen rijst. het stadhuis mompelt ondertussen “dat willen we helemaal niet.”

Rotterdam is al een tijd bezig om de Maasstad stapje voor stapje te slopen. Ook uitgaanscentrum Stadhuisplein moet eraan geloven. Makkelijkste manier om overal nee tegen te zeggen is gewoon dure huizen bovenop de cafés bouwen. Dat bijt zich natuurlijk want je betaalt alleen extra voor een toplocatie die bruist. Liefst bij de buren en niet bij jou. Iets met gras en groenere heuvels in de verte.

Gelukkig helpt Corona onze geliefde leiders een handje. Je zou bijna denken dat Covid-19 in een geheim gemeentelaboratorium is ontwikkeld om Rotterdam minder leuk te maken. Woensdag een hapje gegeten op het Stadhuisplein. Je weet niet wat je meemaakt.

Terrasbezoekers moeten eerst een gezondheidcheck doen voor ze naar binnenmogen. Dat gaat middels een QR code, zo’n zwartwit vierkant met kleine blokjes. Helaas pakt mijn telefoon ‘m niet. Een behulpzame tiener met wie ik schouder aan schouder sta voor de Coronapaalapp pakt ongevraagd m’n telefoon en probeert het nog een keer. Lukt niet. Terwijl hij naar binnenloopt, zegt de jongen: “gewoon op alle vragen nee antwoorden, anders mag je er niet in.” Zijn generatie heeft meer verstand van mobiele telefoons – vooral de ingebouwde calculator – dus luister ik.

Toch lust mijn telefoon lust de QR code niet. De serveerster zegt, wrijf even je handen met gel in en kom lekker op het terras. Zo’n veilig gevoel. De bediening vind het vooral vermoeiend maar doen hun best. Afstand houden doet niemand. Terwijl ik mijn Rotterdamburger verorber, lopen er constant mensen het terras op.

“Heb je de app ingevuld?
“Ja.”
“Waar willen jullie zitten?”

Kijken naar de uitkomst is zinloos. Wie antwoordt nou ja op de vraag “heeft u Corona?” als je het terras op wil? Symboolpolitiek van het zuiverste water. Gelukkig heeft de gemeente de boel stevig onder controle. Op de terugweg valt op dat iemand de lege Lijnbaan beplakt heeft met groen-witte tape, precies de kleuren van mijn Maasstad. Ik schiet in de lach en denk aan Albert Heijn. De blauwe smurfensupermarkt heeft net zoiets gedaan. De plastic schermen bij de kassa hebben allemaal een blauw randje. Waar het management zich druk over maakt. Bij Albert Heijn gaat het ten koste van de winst. Daar hoeft Rotterdam zich niet druk om te maken, toch het geld van de burgers.

Waarom kruisen die lijnen elkaar? Advocaatijsje teveel op plakker?

Na de lunch willen we nog een ijsje kopen bij Jamin, maar dat wordt echt te ingewikkeld. Gelukkig hebben ze op het terras nog een paar lekkere biertjes.

Wat een keuze: wanhoop of Corona.

Snel Doorspoelen Die Bizarre NRC TV “Binge-gids”

Kijktip nodig? Friends (1994!) [Geen grap]

Wie heeft een krant als de NRC nodig, wanneer je als bijvangst van een zoekopdracht naar je favoriete TV show een ganse lijst met goede suggesties krijgt?

Zit ik op mijn mobiel mail te lezen, klik ik op de NRC bingegids. Misschien dat de krant vroeger toen kleine Gert-Jan rondhuppelde een instituut was. Tegenwoordig vegen intelligente mensen zonder grachtengordelpretenties hun billen nog niet met de publicatie af. [1] Dat wordt opnieuw duidelijk als de NRC een primeur heeft over misstanden in de paardenwereld ofzo. Nou en? Welke zinnige krant opent daar nou mee? En als GJ dan doorklikt na de teleurstellende bingegids, krijgt hij een opspringterreurscherm dat hem attendeert op de berichtgeving rondom Corona. Gaarne zsm inschrijven.

Hallo, het is één juli, de terrassen zijn weer open en mensen mijden het nieuws omdat het publieke én commercieel journalistiek carnaille het onderwerp zo uitmelkt dat brave burgers overlijden door uitputtingsverschijnselen.

“Het is 1 juni en Nederland gaat iets meer van het slot. Wie liever niet meteen het terras opduikt heeft genoeg opties.”

Mijn eerste, niet-cynische reactie is “veel te laat.” Mensen die het terras niet opwillen, hebben vast andere plannen, uitverkochte bouwmarkt ofzo. Of je geeft de kinderen ieder twee briefjes van 25 🙂 en zegt wegwezen, ga je maar voltanken op het terras of de zuipkeet in het bos. Ook vaders rust draait om locatie, locatie, locatie. Wie niks beters te doen heeft, kijkt TV, gaat al decennia zo. Nul nieuwswaarde beste Nieuwe Rotterdamse Courant. [2]

De ellende begint al voor het lezen. Ineens tettert er iets uit mijn telefoon. De hooggeleerde heikneuters van de NRC hebben gekozen om een of ander filmpje automatisch te laten beginnen, de grootste irritatie van online Nederland, vooral als je Lief al ingedommeld is en en jij nog even met je telefoon speelt omdat je niet kunt slapen. Helaas weinig artikelen over oorzaak en gevolg. Ook de combinatie van een bingegids, ik zal niks zeggen over de vernaggeling van de Nederlandse taal, en Jeroen Pauw die het eindexamenconcert – nou en? – presenteert. Ik ben niet de doelgroep voor dat soort Op Volle Toeren en de heer Pauw ook niet. Maar ja, de publieke omroep he?

De volgende schok na die irritante herrie en het vervelende Corona-inschrijfvenster is dat dit mailtje helemaal niet over die bingelijst gaat. Letterlijk twee zinnen en drie regels van heb je me klik hier. Wat moet dat moet. Gelukkig opent een muisklik de pagina die mij naar NRC’s bingewalhalla brengt. Ahum. Ik stel mij zo voor dat diep in mijn laptop een overtollige circusdirecteur zit die luid aankondigt: hooggeeerd publiek, sim-sa-la-bim (ofzo): Hier is ie dan, voor slechts de tweede keer in Nederland: NRC’s bingegids. Om vervolgens te fluisteren “niet goed, niets terug.” Verstandige man.

“Bingegids deel 2: meer topseries om nu te kijken
Kijkgids Comedy’s, verslavende series, muziekfilms, buitenbeentjes. Zestien tips voor wie liever binnen blijft en televisie kijkt.”

Moet ik echt nog uitleggen hoe sukkelig die kop en bijtekst zijn? Wel of niet, ik weiger het.

De nadere toelichting bij geen van de openingsacts: drie Buitenbeentjes: Community, Euphoria en Feel Good, doet mij spontaan zappen. Het enige wat ik denk, is: zouden de auteurs ook voor de VPRO werken? Of Comedy Central?

Tijd voor “Fijne afleiding: Homeland, The Marvelous Mrs. Maisel, Dead to Me” Homeland is inmiddels zo oud dat je het moeilijk nog in een hedendaagse bingegids kunt zetten. Mrs. Maisel heeft mij nooit zo getrokken en de weinig opruiende beschrijving zet mijn laatste restje pre-enthousiasme bij het grof vuil.

“Hoogdravend? Nee. Gewaagde plotwendingen? Allerminst. Maar verder is Mrs. Maisel in alle opzichten vertederend vertier”

Het hele ding wordt gespeeld door een “fantastische Rachel Brosnahan”. Waarom de actrice zo geniaal is, legt de NRC niet uit. Echte intellectuelen weten zoiets vanzelfsprekends. En GJ is maar een Brabantse dombo. “De vrouwen in de verslavende Netflix-serie Dead To Me kampen met problemen van een heel andere orde” En Gert-Jan stopt prompt met lezen. Vraag me zelfs niet af wat er zo verslavend aan is dat een oud-elitaire krant zich dit soort generalisaties veroorlooft.

GJ de DJ is altijd voor muzikaal bingen, liefst zonder die lui van de NRC. Beyoncé, Taylor Swift, Bob Dylan en Miles Davis is de selectie van de redactie. Geen idee waarom ik Beyoncé op Coachella, een festival, wil zien optreden. Bij mevrouw denk ik aan twee zaken. Een van haar kinderen heet Rumi, naar de 13e eeuwse Perzische dichter. Nooit van gehoord, denk je. Oh jawel, je weet alleen niet dat hij het is. Zo geniaal is Rumi. Beyonce en haar haar man hebben maar meteen de naam als handelsmerk vastgelegd. Je moet toch wat als een eenvoudig zangeresje uit een Caraibische eilandstaat je in alle opzichten voorbijstreeft. Het andere ding wat te binnen schiet is dat zangeres Rihanna, afkomstig uit Barbados, ongeveer even rijk is als Beyoncé – en relevanter – mede dankzij haar uitstapjes in de mode.

Mijn mening over Taylor Swift is bekend. Mevrouw is een kreng. En nou gaat ze ineens politiek bewust doen? Het zal wel [moeten]. Bob Dylan is niet mijn muziek en met het einde van De Wereld Draait Door dacht ik dat we eindelijk van de jaren zestig verlost waren, maar helaas. Dat is buiten de NRC gerekend. Rest nog Miles Mept, want daarom staat jazzmusicus Miles Davis in het lijstje. Om je op te hitsen en reclame te verkopen, niet om te informeren. Hadden de schrijvers dat gewild, hadden ze wel de docu over Quincy Jones (Engels) geadviseerd. Ik leef nog en strompel met veel moeite naar het volgende setje sullige suggesties.

“Lachen: Curb Your Enthusiasm, Veep” Nou eerlijk gezegd staan de tranen me nader. “Curb Your Enthousiasm”, oftewel “Wordt Niet Té Blij” is zure meuk voor mensen die op 50Plus stemmen, ja die schijnen te bestaan. Zure mensen trouwens ook 🙂 . Toch denk ik dat zelfs de gemiddelde bejaarde NRC lezer er niet om kan lachen. Veep [vice-president] is half komisch, half serieus en vooral leuk als je de Amerikaanse politiek volgt. Laat nou mensen die daarin geinteresseerd zijn, net niet de NRC lezen. Ze willen tenslotte geinformeerd en niet vermaakt worden.

“Tips van NRC-lezers: Bosch, Rectify, The Kominsky Method, Grace and Frankie.” Reken het de inzenders niet aan, de redactie selecteert toch wel wat ze zelf willen, komen genoeg brieven binnen. Bosch is aardig, maar GJ houdt van politieseries. The Kominsky Method kijk ik wel als ik dood wil en Grace en Frankie is gewoon triest. En ja, Rectify staat op mijn wenslijst maar dat komt omdat ik ook kranten lees die niet in het Nederlands schrijven.

Het einde van het schrijfgereutel nadert en de auteurs zijn de draad inmiddels volledig kwijt. Friends als kijktip! Wauw, dat ik daar zelf niet opgekomen ben. Nog beter, Friends is zo exclusief dat je het uitsluitend op HBO Max kunt kijken, want voorlopig alleen in de USA te zien is. Gelukkig heeft iedereen het al tig keer op Netflix in de herhaling meegekregen, dus geen zorgen, je mist niks.

Gert-Jan doet een suggestie: The Boys (Engels) op Amazon. Hou je van superhelden, vind je het super. Haat je superhelden vind je het briljant. Ben je geabonneerd op de NRC vind je het zeker niks. Gelukkig worden er dat steeds minder.

Kopfoto gemaakt door Freestocks, gevonden op Unsplash en Roman Kraft, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

[1] En nu is ook meteen duidelijk waarom kranten zoveel over Corona schrijven. Vroeger, circa maart 2020, werd er tenminste nog om wc-papier gevochten en was de krant nog iets waard. Zucht, die goede oude tijden van weleer.

[2] Normaal zou ik zeggen, omdopen tot Nieuw Amsterdamse Courant, zeg maar NAC. Maar ja, geboren in Breda he?